Dag 17: Grand Canyon – Phoenix

Zaterdag 6 augustus.

Alweer wolken aan de lucht, maar het is wel warm.

Na een lekker ontbijt met zelf geroosterde broodjes, koffie, melk, sinaasappelsap, verschillende cerials en fruit zullen we het Grand Canyon gebied weer moeten verlaten. Wat een geweldige ervaring is dit geweest.
Onze route brengt ons vervolgens naar Williams waar we een klein stukje van de historische Route 66 rijden. Tsja….het zegt me eerlijk gezegd niet zoveel. Maar het is wel aardig om hier even geweest te zijn.

foto r66

Onderweg krijgen we enorme hoosbuien op ons dak, met name tussen Flagstaff en Sedona.
Dat is wel jammer, want de weg naar Sedona is juist heel erg mooi.
Vanwege de regen kunnen wij er nu minder van genieten dan we gehoopt hadden.

Als het weer wat opgeklaard is besluiten we toch bij de Oak Creek Canyon View te gaan kijken met z’n mooie dieprode rotsen. Als we uit de auto stappen begint het echter weer enorm hard te regenen zodat we naar het visitor center rennen, daar rondneuzen, even plassen en terug naar de auto rennen.

Maar hoe veranderlijk is het weer? Als we vlakbij Sedona zijn wordt het ineens weer heel zonnig en warm. Het is hier overigens erg druk, maar wat wil je, het is weekend en iedereen gaat er op uit. Veel auto’s langs de weg geparkeerd.
In Sedona pauzeren we en bekijken we het Mexicaanse dorpje Tlaquepaque.

foto tlaque

Grappig: allemaal kunstwinkeltjes en galerieén. Ze verkopen hier overigens aardig dure spulletjes. We nemen nog even de weg naar het vliegveld een eindje bergopwaarts, waar we bij de scenic overlook een schitterend uitzicht hebben op Sedona en de omringende rode rotsen. Het is heel apart, want de zon schijnt volop terwijl je boven de bergen de dreigende luchten ziet hangen.

Als we weer verder gereden zijn, beginnen onze magen te knorren, dus we vereren Denny’s maar weer eens met een bezoek, en wel in Cottonwood.
Om 15.00 uur stappen we op en rijden via de historic 89a naar Jerome, een verlaten mijnstadje.
Hier duiken we het museum van de kopermijn in.

foto jerome

Van het stadje Jerome is niet veel overgebleven nadat de mijn in 1953 gesloten is.
Je ziet hier veel verlaten, vervallen huizen.

Het is nu nog ongeveer twee uur rijden naar Phoenix/Scottsdale en we zien het landschap veranderen: steeds droger en steeds meer cactussen.
Dit is dus duidelijk een woestijnlandschap. Maar het hotel in Scottsdale waar we gaan overnachten is prachtig: het Renaissance Resort met een kasteelachtige uitstraling. Zeer luxe, maar toch heel goedkoop. Het is nu namelijk laag-seizoen. Wie wil hier nou ook zitten met 37º C !

We hebben een soort twee-onder-één-kap huisje. Er moet natuurlijk eerst gezwommen worden voordat we kunnen gaan eten, maar het valt ons daarna tegen dat de meeste restaurants al om 21.00 uur sluiten want dat is het al bijna. Vanwege de late en overvloedige lunch hebben we niet zo veel trek, behalve Jurjen dan, dus een duur restaurant zien we niet zo zitten voor alleen maar een klein hapje.

We rijden de Scottsdale Road af (20 min.) en komen bij Rawhide.

foto rawhide

Het is een kopie van een westernstadje uit 1880 met shows/optredens van cowboys en Indianen, dat tot 22.00 uur open is en daar kunnen we gelukkig nog een hapje eten.
Jurjen neemt een hoofdgerecht, maar wij nemen alleen een voorgerecht met wat patat extra en dat is voldoende. Het is er heel gezellig, met een band die country muziek speelt en bedienende cowboys en cowgirls.
Zo ‘s avonds laat is het hier ook wel uit te houden.
Lekker temperatuurtje. Toen we hier aankwamen was het 37° C, nu is het aangenamer.

Vandaag gereden: 280 mijl = 448 km.

vorige dag     volgende dag

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s